متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۸۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
محوگریبان ادب‌کی سر به هر سو می‌زند
۲
موج‌گهر از ششجهت بر خویش پهلو می‌زند
۳
واکردن مژگان ادب می‌خواهد از شرم ظهور
۴
اول دراین گلشن بهار از غنچه زانو می‌زند
۵
زبن باغ هرجا وارسی جهل است با دانش طرف
۶
بلبل به چهچه‌گرتند قمری به‌کوکو می‌زند
۷
تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو
۸
اندیشهٔ داغ پلنگ آتش به آهو می‌زند
۹
تا آمد و رفت نفس می‌بافت وهم پیش و پس
۱۰
ماسوره چون بی‌رشته شد بیرون ماکو می‌زند
۱۱
پست و بلند قصر ناز از هم ندارد امتیاز
۱۲
آن چین مایل از جبین پهلو بر ابرو می‌زند
۱۳
شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم
۱۴
هر سور‌هٔ تمثال من آیینهٔ او می‌زند
۱۵
داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی
۱۶
تا یاد نشتر می‌کنم خون در رگم هو می‌زند
۱۷
یا رب‌ کجا تمکین فرو شد کفهٔ قدر شرر
۱۸
آفاق‌ کهسارست و سنگم بر ترازو می‌زند
۱۹
بیدل گران افتاده است از عاجزی اجزای من
۲۰
رنگی‌ که پروازن دهم چون شمع بر رو می‌زند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.