متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۵۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هرکه در اظهار مطلب هرزه‌نالی می‌کند
۲
گر همه ‌کهسار باشد شیشه خالی می‌کند
۳
بهر حاجت پیش هر کس رو نباید ساختن
۴
خفت این تصویر را آخر زگالی می‌کند
۵
منعم و تقلید درویشان، خدا شرمش دهاد
۶
چینی خود را عبث ننگ سفالی می‌کند
۷
جز خری‌ کز صحبت اهل دول نازد به خویش
۸
کم‌ کسی با خرس فخر هم جوالی می‌کند
۹
جسم خاکی را به اقبال ادب ‌گردون ‌کنید
۱۰
این بناها را خمیدن طاق عالی می‌کند
۱۱
خامشی دل‌چسبیی دارد که تا وامی‌رسیم
۱۲
حرف نامربوط ما را شعر عالی می‌کند
۱۳
شبهه از طاق بلند افکنده مینای شعور
۱۴
ابروی بی‌مو به چشم ما هلالی می‌کند
۱۵
لاف منعم بشنو و تن زن‌ که آب و رنگ جاه
۱۶
عالمی را بلبل‌ گلهای قالی می‌کند
۱۷
با همه واماندگی زین دشت و در باید گذشت
۱۸
سایه گر پایی ندارد سینه ‌مالی می‌کند
۱۹
بسکه جای پر زدن تنگ است درگلزار ما
۲۰
چارهٔ پرواز رنگ‌، افسرده‌بالی می‌کند
۲۱
در عدم بیدل تو و من شیشه و سنگی نداشت
۲۲
کس چه سازد زندگی بی‌اعتدالی می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.