متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۶۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
حسرت دل‌کرد بر ما پنجهٔ قاتل بلند
۲
می‌شود دست‌کرم با نالهٔ سایل بلند
۳
ما نه‌ تنها نیستی را دادرس فهمیده‌ایم
۴
بحر هم از موج دارد دست‌ بر ساحل بلند
۵
چین ابروی تو هرجا بحث جوهر می‌کند
۶
تیغ از جوهر رگ ‌گردن ‌کند مشکل بلند
۷
سایهٔ تمکین نازت هر کجا افتاده است
۸
سبزه چون مژگان شود از خاک آن منزل بلند
۹
‌نه فلک در جلوه آمد از تپیدنهای دل
۱۰
تاکجا رفته‌ست یارب‌ گرد این بسمل بلند
۱۱
کاروان یاس امکان را غبار حسرتم
۱۲
هرکه رفت از خویشتن‌، کرد آتشم در دل بلند
۱۳
حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما
۱۴
خوشه‌سان گردن مکش زین کشت بیحاصل بلند
۱۵
حیرت ‌آهنگیم دل از شکوه ما جمع دار
۱۶
دود نتواند شدن از شمع این محفل بلند
۱۷
با غرور نازاو مشکل برآید عجز ما
۱۸
گرد مجنون نارسا و دامن محمل بلند
۱۹
سدّ راه توست بیدل گر کنی تعمیر جسم
۲۰
می‌شود دیوار چون شد قدری آب وگل بلند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.