متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۶۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جمعی‌ که با قناعت جاوید خو کنند
۲
خود را چوگوهر انجمن آبروکنند
۳
حیرت زبان شوخی اسرار ما بس است
۴
آیینه‌مشربان به نگه گفتگوکنند
۵
محجوب پردهٔ عدمی بی‌حضور دل
۶
پیدا شوی‌گر آینه‌ات روبروکنند
۷
آنجاکه عشق خلعت رسوایی آورد
۸
پیراهنی که چاک ندارد رفو کنند
۹
لب‌تشنهٔ هوای ترا محرمان راز
۱۰
چون نی به جای آب نفس درگلوکنند
۱۱
نقش خیال و خامهٔ نقاش مشکل‌ست
۱۲
ما را مگر به فکر میان تو مو کنند
۱۳
آیینه است‌،‌گاه خطا، رنگ اهل شرم
۱۴
بی‌دستگاه شامه گل چشم بوکنند
۱۵
شوخی به سیر عالم ما ره نمی‌برد
۱۶
چشمی مگر در آبلهٔ پا فروکنند
۱۷
آن نامقیدان‌ که در اثبات مطلقند
۱۸
آب نرفته را زتوهم به جوکنند
۱۹
در بحرکاینات که صحرای نیستی‌ست
۲۰
حاصل تیممی است به هرجا وضوکنند
۲۱
بیدل دماغ نشئه ندارد گدای عشق
۲۲
گرنه فلک گداخته در یک کدو کنند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.