متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۸۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود
۲
چون موی‌، سایه هم ز سر ما بلند بود
۳
حسرت پرست چاشنی آن تبسمیم
۴
بر ما مکرر آنچه نمودند قند بود
۵
سعی غبارصبح هوای چه صید داشت
۶
تا آسمان‌گشادن چین‌کمند بود
۷
زاهد نبرد یک سر مو بوی انفعال
۸
در شانه هم هزار دهن ریشخند بود
۹
آشفت غنچه‌ای که گلش کرد دامنی
۱۰
سیر بهار امن گریبان‌پسند بود
۱۱
شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد
۱۲
از خود چو رفت قطره به ‌بحر ارجمند بود
۱۳
در وادیی‌ که داشت‌ ضعیفی‌ صلای جهد
۱۴
دستم به قدر آبلهٔ پا بلند بود
۱۵
مردیم و زد نفس در افسون عافیت
۱۶
پیری چو مار حلقه طلسم‌گزند بود
۱۷
افسانه‌ها به بستن مژگان تمام شد
۱۸
کوتاهی امل به همین عقده بند بود
۱۹
بیدل به نیم ناله دل از دست داده‌ایم
۲۰
کوه تحملی‌که تو دیدی سپند بود
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.