متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۹۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بود
۲
دست اگر بر خویش می‌زد زین وضوها پاک بود
۳
خاک ماکز وهم رفعت ننگ پستی می‌کشد
۴
گر تنزل‌کردی از اوج غرور افلاک بود
۵
هیچکس بر فهم راز از نارسایی پی نبرد
۶
فطرت اینجا عذرخواه خلق بی‌ادراک بود
۷
سیر این گلشن کسی را محرم عبرت نکرد
۸
گل اگر برسر زدیم از بی‌تمیزی خاک بود
۹
هرچه بادابادگویان تاخت هستی بر عدم
۱۰
راه آفت‌ داشت اما کاروان بیباک بود
۱۱
با همه‌تعجیل فرصت هیچ‌کوتاهی نداشت
۱۲
لیک صید مدعا یکسر نفس فتراک بود
۱۳
پیش ازآن‌کاید خم اسرار مخموران به جوش
۱۴
طاق مینا خانهٔ تحقیق برگ تاک بود
۱۵
در سواد فقر جز تنزیه نتوان یافتن
۱۶
سایه رختی داشت‌کز آلودگیها پاک بود
۱۷
تا کجا مجنون در ناموس مستوری زند
۱۸
تار و پود جامهٔ عریان تنی یک چاک بود
۱۹
در خجالتگاه جسمم جز خطا نامد به پیش
۲۰
ره به لغزش قطع شد ازبس زمین نمناک بود
۲۱
هر کجا بیدل ز لعل آبدارش دم زدیم
۲۲
حرف‌گوهر خجلت دندن بی‌مسواک بود
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.