غزل شمارهٔ ۱۴۹۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود
۲
ز خود برآمدن ناله ناله بیاثر نبود
۳
ز محو جلوه مجو لذت شناسایی
۴
که چشم آینه را بهرهٔ نظرنبود
۵
حصار عالم بیچارگی دهان بلاست
۶
پناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود
۷
غبار هر دو جهان در سراغ ما خون کرد
۸
ز رنگ باخته در هیچ جا اثر نبود
۹
ز سعی جسم مکش منت سبکروحی
۱۰
خوش است بار مسیحا به دوش خر نبود
۱۱
سراغ منزل مقصد ز خاکساران پرس
۱۲
کسی چو جاده در این دشت راهبر نبود
۱۳
ز بس که الفت مردم عذاب روحانیست
۱۴
فشار قبر چو آغوش یکدگر نبود
۱۵
طلسم حیرت ما منظر تجلی اوست
۱۶
غرور حسن ز آیینه بیخبر نبود
۱۷
به غیر ساز عدم هرچه هست رسواییست
۱۸
مباد سایهٔ شب بر سر سحر نبود
۱۹
زبان چه عافیت اندوزد از سخن بیدل
۲۰
ز عرض نغمهٔ خود، ساز صرفهبر نبود
