متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۴۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
فسون عیش‌، کدورت‌زدای ما نشود
۲
نفس به خانهٔ آیینه‌ها، هوا نشود
۳
قسم به دام محبت ‌که از خم زلفت
۴
دل شکستهٔ ما چون شکن جدا نشود
۵
خروش هر دو جهان گرد سرمه بیخته‌ای‌ست
۶
تغافل تو مگر همّت‌آزما نشود
۷
گشاد دل نتوان خواستن ز قطع امید
۸
به ناخنی که بریدند عقده وا نشود
۹
چنان به فقر ز دام تعلق آزادیم
۱۰
که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود
۱۱
چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین
۱۲
زمین فلک شود وآدمی خدا نشود
۱۳
تقدس تو همان بی‌غبار پیدایی‌ست
۱۴
گل بهار تو را رنگ رونما نشود
۱۵
به ذوق گوشهٔ چشمی‌ست سرمه‌سایی شوق
۱۶
غبار ما چه خیال است توتیا نشود
۱۷
چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید
۱۸
که صد گره اگرش واکنی رسا نشود
۱۹
به غیر سرکشی از ابلهان مجو بیدل
۲۰
که نخل این چمن از بی‌بری دوتا نشود
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.