متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۱۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
صبحی به‌گوش عبرتم از دل صدا رسید
۲
کای بیخبربه ما نرسید آنکه وارسید
۳
دریاست قطره‌ای که به دریا رسیده است
۴
جز ما کسی دگر نتواند به ما رسید
۵
سعی نفس ز دل سر مویی نرفت پیش
۶
جایی‌ که کس نمی‌رسد این نارسا رسید
۷
مزد فسردنی‌که به خاکم قدم زند
۸
یاد قدت به سیر بهارم عصا رسید
۹
آسودگی به خاک‌نشینان مسلم است
۱۰
این حرفم از صدای نی بوربا رسید
۱۱
دنیا که تاج کج‌کلهان نقش پای اوست
۱۲
بر ما غبار ریخت‌که تا پشت پا رسید
۱۳
طبع ترا مباد فضول هوس‌کند
۱۴
میراث سایه‌ای‌ که ز بال هما رسید
۱۵
عشاق دیگر از که وفا آرزو کنند
۱۶
دل نیز رفته رفته به آن بی‌وفا رسید
۱۷
چون ناله‌ای که بگذرد از بندبندنی
۱۸
صد جا نشست حسرت دل تا به ما رسید
۱۹
تا وادی غبار نفس طی نمی‌شود
۲۰
نتوان به مقصد دل بی مدعا رسید
۲۱
بر غفلت انفعال و به آگاهی انبساط
۲۲
برهرکه هرچه می‌رسد ازمصطفا رسید
۲۳
از خود گذشتنی‌ست فلک ‌تازی نگاه
۲۴
تا نگذری زخود نتوان هیچ جا رسید
۲۵
خون دلی به دیده بیدل مگر نماند
۲۶
کز بهر پای‌بوس تو رنگ حنا رسید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.