متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۲۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کامجویان اندکی بر مطلب استغنا زنید
۲
یک تغافل برخیال پوچ پشت پا زنید
۳
غنچه دارد لذّت سربستهٔ عیش بهار
۴
لب اگر آید بهم ‌بوسی بر آن لبها زنید
۵
سیلی امواج وقف خانه بر دوش حباب
۶
لنگری چون موج ‌گوهر در دل دریا زنید
۷
شمع می‌گوید که ای در بند خواب افسردگان
۸
شعله هم آب است ‌گر بر روی غفلت وازنید
۹
ذوق حال از نام استقبال باطل می‌شود
۱۰
نیست امروز آنقدر فرصت‌ که بر فردا زنید
۱۱
گر برون تازید از آرایش نام و نشان
۱۲
تخت آزادی به دوش همّت عنقا زنید
۱۳
رنگ گل ‌را ترجمان ‌گر غنچه ‌باشد خوش اداست
۱۴
خنده‌ها چون باده باید از لب مینا زنید
۱۵
کلفت خمیازه از درد شکستن بدتر است
۱۶
تا به‌ کی حسرت ‌کشد سنگی به جام ما زنید
۱۷
زان پری جز بی‌ نشانی بر نمی‌دارد نقاب
۱۸
تا ابد گر شیشهٔ تحقیق بر خارا زنید
۱۹
عمر ها شد ناز فطرت سرنگون خجلت است
۲۰
دامن‌.گردی که دارید اندکی بالا زنید
۲۱
بیدل از ساز نفس این نغمه می‌آید به‌گوش
۲۲
کای اسیران خانه زندان است بر صحرا زنید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.