غزل شمارهٔ ۱۶۳۸
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گر آرزوی رستن از این دامگهکنید
۲
آرایش بساط پر و بال تهکنید
۳
چندان دماغ جهد ندارد شکست رنگ
۴
از دست سوده نقش دو عالم تبهکنید
۵
آزاده است نور دل از اقتباس غیر
۶
قطع نظر ز منت خورشد و مه کنید
۷
کمفرصتی خجالت سعیکروفر است
۸
از حرص عذرخواهی تخت وکله کنید
۹
شب پردهدار صبح قیامت نمیشود
۱۰
موی سپید چند به صنعت سیهکنید
۱۱
پیش از اجل تهیهٔ مردن کمال ماست
۱۲
آن بهکه فکربیگه خود را پگهکنید
۱۳
زبن پارسایییکه سر و برگ خجلت است
۱۴
طاعتکجاست،کاش دو روزیگنهکنید
۱۵
گر خامشی چراغ فروزد در این بساط
۱۶
چون شخص سرمه خورده نفس را نگهکنید
۱۷
دیر و حرم به سیر گریبان نمیرسد
۱۸
در عالمیکه بار هوس نیست رهکنید
۱۹
شایستهٔ قبول عدم عرض نیستیست
۲۰
رویی که نیست جانب آن بارگه کنید
۲۱
ناقدردان ذرّه ز خورشید عافلست
۲۲
بیدلگداست، شرمی از آن پادشه کنید
