متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۶۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سر
۲
به موج چشمهٔ خورشید می‌زند ساغر
۳
حضور منزل دل ختم جادهٔ نفس است
۴
پی درودن هر ریشه می‌رسد به ثمر
۵
چو لاله غیر سویدا چه جوشد از دل ما
۶
حباب داغ شمارد، محیط خون جگر
۷
به کسب طینت بیمغز باب عرفان نیست
۸
ز باده نشئه محال است قسمت ساغر
۹
سخن چو آب دهد طبعهای بیحس را
۱۰
به نثر و نظم نگردد، دماغ‌کاغذ، تر
۱۱
ستم به خامه‌ کند خشکی دوات اینجا
۱۲
زبان به حرف نگردد چوگوش باشدکر
۱۳
نجات یافت ز مرگ آنکه با قضا پیوست
۱۴
به چوب دسته الم نیست از جفای تبر
۱۵
زنیک و بد مژه بستن هجوم عافیت است
۱۶
خمار خواب مکش‌گر فکندی این بستر
۱۷
در این زمانه‌که غیر از سکوت آفت نیست
۱۸
به تیغ حادثه همواری‌ام نمود سپر
۱۹
نداشت مایدهٔ عمر بیوفا مزه‌ای
۲۰
نمک زدندکباب مرا ز خاکستر
۲۱
درای قافلهٔ رنگ سخت خاموش است
۲۲
خبر مگیرکه از ماگرفته‌اند خبر
۲۳
تظلم تو بجایی نمی‌رسد بیدل
۲۴
در این بساط به امید بخیه جیب مدر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.