متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۷۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
در این ادبکده جز سر به هیچ جا مگذار
۲
جهان تمام زمین دل است پا مگذار
۳
چو خامه تا نکشی خفّت نگون‌ساری
۴
به حرف هیچکس انگشت ژاژخا مگذار
۵
تظلم ضعفا چند گیردت دنبال
۶
به هر رهی ‌که روی‌ گرد بر قفا مگذار
۷
در آتشیم ز برق گذشتهٔ فرصت
۸
سپند تا نجهی پا به خاک ما مگذار
۹
جهان قلمرو مشق سیاهکاری نیست
۱۰
چو امتحان قلم نقطه جابه‌جا مگذار
۱۱
مقیم خلوت ناموس بی‌نشانی باش
۱۲
درت اگر همه دست و دل است وامگذار
۱۳
قناعت آینه‌ای نیست مختلف تمثال
۱۴
غبار خود به ره منت صفا مگذار
۱۵
ترانهٔ نگه واپسین چه ابرام است
۱۶
ز خود ودیعت حسرت در این سرا مگذار
۱۷
جبین شمع به قدر نم آشیان صباست
۱۸
تو نیز یک دو عرق دامن حیا مگذار
۱۹
حمایت تو بهارآفرین چتر گل است
۲۰
به فرق بی‌کلهان دست بی‌حنا مگذار
۲۱
شنیده‌ام تویی آنجا که ‌کس نمی‌باشد
۲۲
مرا ز قافلهٔ بیکسان جدا مگذار
۲۳
به داغ می‌رسد از شعله‌های شمع آواز
۲۴
کزین شررکده رفتیم ما، تو جا مگذار
۲۵
رموز دهر عیان است فهم‌کن بیدل
۲۶
بنای فطرت خود بر فسانه‌ها مگذار
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.