غزل شمارهٔ ۱۶۷۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چشم واکردم به خویش اما ز آغوش شرار
۲
غوطه خوردم در دم خواب فراموش شرار
۳
از شکوه آه عالمسوز من غافل مباش
۴
گلخنی خوابیده است اینجا در آغوش شرار
۵
فرصت هستی گشاد و بست چشمی بیش نیست
۶
این شبستان روشن است از شمع خاموش شرار
۷
با همه کم فرصتی دیگ املها پختهایم
۸
برق هوشیکوکه برداربم سرپوش شرار
۹
نیست صبح هستی ما تهمتآلود نفس
۱۰
دود نتواند شدن خط بناگوش شرار
۱۱
کسوت دیگر ندارد خجلت عریان تنی
۱۲
میدهد پوشیدن چشم از بر و دوش شرار
۱۳
داغ نیرنگمکه در اندیشهٔ رمز فنا
۱۴
منتظر من بودم و گفتند در گوش شرار
۱۵
یک دل اینجا غافل از شوق تو نتوان یافتن
۱۶
سنگ هم دارد همان خمخانهٔ جوش شرار
۱۷
ساقی این محفل عبرت ز بسکمفرصتیست
۱۸
میکشد ساغر ز رنگ رفته مدهوش شرار
۱۹
کو دماغ الفتی با این و آن پرداختن
۲۰
کز دماغ خویش لبریزم چو آغوش شرار
۲۱
نیست آسان از طلسم خویش بیرون آمدن
۲۲
بیدل اینجا محمل سنگ است بر دوش شرار
