متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۰۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر
۲
یعنی نفسی چند توهم درته پرگیر
۳
این صبح امیدی‌که طرب مایهٔ هستی‌ست
۴
بادی به قفس فرض‌کن آهی به جگرگیر
۵
اقبال به آتش همه یاس است ندامت
۶
گرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر
۷
در محفل هستی منشین محو اقامت
۸
خمیازه بهار است نفس‌، جام سحرگیر
۹
آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست
۱۰
هر سنگ‌ که بینی پرپرواز شررگیر
۱۱
رنگ دو جهان ریخته‌اند از تپش دل
۱۲
بر هرچه زنی دست همان موج‌ گهر گیر
۱۳
مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست
۱۴
ای شمع زآتش پر پروانه به زرگیر
۱۵
امید به‌کوی تو همین خاک‌نشین است
۱۶
گوهر سر مویم ره صحرای دگرگیر
۱۷
حرفی ننوشتم‌که دلی خون نشد آنجا
۱۸
از نامهٔ من در پر طاووس خبر گیر
۱۹
بیحاصلی است آنچه ز اسباب جنون نیست
۲۰
دستی‌ که نیابی به ‌گریبان به ‌کمرگیر
۲۱
بیدل به ره عشق ز منزل اثری نیست
۲۲
تا آبله‌ای ‌گر برسی مفت سفر گیر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.