متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۰۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر
۲
پرواز پرگشاست‌، تو چاک قفس مگیر
۳
تسلیم باش‌، با غم خیر و شرت چکار
۴
خود را به ‌کار عشق فضول و هوس مگیر
۵
لذت ‌پرست مایدهٔ فضل بودن است
۶
سلوی و من از آیهٔ سیر و عدس مگیر
۷
بی‌انتظار در حق نعمت ستم مکن
۸
یعنی تمتع از ثمر زودرس مگیر
۹
تمکین خرام قافلهٔ اعتبار باش
۱۰
دل برهوا منه‌ پی صورت جرس مگیر
۱۱
ترسم به خود ز ننگ ‌گرفتن فرو روی
۱۲
زنهار از طمع چو نگین نام‌کس مگیر
۱۳
در پلهٔ ترازوی انصاف میل نیست
۱۴
ای نوبهار عدل‌ کم خار و خس مگیر
۱۵
آیینه پایمال تغافل‌، قیامت است
۱۶
تمثال از حضور تو داریم پس مگیر
۱۷
عنقا هزار رنگ پرافشان قدرت است
۱۸
گر محرمی ‌کلاغ به بال مگس مگیر
۱۹
بیدل به این ‌کدورت اگر ساز زندگیست
۲۰
آیینه‌ گر شوی سر راه نفس مگیر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.