متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به‌ کنج زانوی تسلیم طرح امن انداز
۲
در آب آینه‌، موجیست بی‌نشیب و فراز
۳
به پردهٔ تو ز ساز عدم نوایی هست
۴
که هر نفس زدنت سرمه می‌دهد آواز
۵
در این هوسکده جهدی که بی‌نشان گردی
۶
بس است آینه‌ات را همین قدر پرداز
۷
گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه‌کند
۸
گشاد عقدهٔ بی‌رشته‌گسسته است دراز
۹
غبار ما چو سحر سینه‌چاک می‌گذرد
۱۰
که سر به سجده نبردیم و رفت وقت نماز
۱۱
چو غنچه پرده‌در رنگ و بو خودآرایی‌ست
۱۲
اگر تو گل نکنی نیست هیچ کس غماز
۱۳
ز جیب و دامن خویشت اگر خبر باشد
۱۴
بلند و پست‌تویی سر به هیچ جا مفراز
۱۵
به ملک عشق ندارد تفاوت اقبال
۱۶
کله شکستن محمود و چین زلف ایاز
۱۷
فضای دشت و در آیینه خانه است ای صبح
۱۸
تبسمی ‌کن و بر صنعت بهار بناز
۱۹
نسیم‌ کوی فنا مژدهٔ چه عافیت است
۲۰
که می‌رود شرر کاغذ این قدر گلباز
۲۱
اگر دماغ هوس ذوق خودسری دارد
۲۲
بس است چون پر رنگت شکستگی پرواز
۲۳
فغان‌ که شمع صفت زین بهار نومیدی
۲۴
ندید کس‌ گل انجام بر سر آغاز
۲۵
به هرچه وانگری عالم‌ گرفتاری ا‌ست
۲۶
ز دام و دانه مگو عمر زلف یار دراز
۲۷
چه لمعه داشت فروغ جمال او بیدل
۲۸
که هرکجا نگهی بود کرد با مژه ساز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.