متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بسکه از شادابی خطت شد این‌گلزار سبز
۲
خاک می‌گردد چو ابر از سایهٔ دیوار سبز
۳
زبن هوا گر دانهٔ تسبیح‌ گیرد آب و رنگ
۴
می‌شود چون ریشه‌های تاکش آخر تار سبز
۵
می‌نماید بی‌نسیم مقدم جان‌پرورت
۶
سبزهٔ این باغ‌، چون رگ‌، بر تن بیمار سبز
۷
نخل عجزم‌، آبیارم التفاتی بیش نیست
۸
می‌توان‌کردن مرا از نرمی گفتار سبز
۹
خرمی در طینت مردم به قدر غفلتست
۱۰
دارد این آیینه‌ها را شوخی زنگار سبز
۱۱
جزوها را تابع‌ کیفیت‌ کل بودنست
۱۲
سنگ ‌هم در شیشه می‌غلتد چو شدکهسار سبز
۱۳
صورت خاکیم و دام اعتباری چیده‌ایم
۱۴
ریشهٔ ما را دمیدن می‌کند ناچار سبز
۱۵
بهرهٔ تحقیق از تقلید بردن مشکلست
۱۶
خضر نتوان شد،‌کنی‌ گر جامه و دستار سبز
۱۷
ساز و برگ عشرت از بار تعلق رستن است
۱۸
سرو را آزادگیها دارد این مقدار سبز
۱۹
چون خط پرگار هستی حلقه درگوشم‌کشید
۲۰
کرد آخر گرد خود گردیدنم زنار سبز
۲۱
عالمی را دستگاه از مرگ غافل کرده است
۲۲
بنگ دارد هرچه می‌بینی در این‌ گلزار سبز
۲۳
عارضش‌از سایهٔ‌گیسو به خط غلتیده است
۲۴
برگ گل‌کم می‌شود بیدل به زهرمار سبز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.