غزل شمارهٔ ۱۶۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
منزل جان جهان بر در جانانهٔ ماست
۲
مسکن اهل دلان گوشهٔ میخانهٔ ماست
۳
خلوتی بر در میخانه گرفتیم ولی
۴
حرم قدس یکی گوشهٔ میخانهٔ ماست
۵
تا ز شمع رخ او مجلس جان روشن شد
۶
نور شمع فلک از پرتو پروانهٔ ماست
۷
دیده ای لؤلؤ لالا که ز دریا آرند
۸
حاصل اشک جگر گوشهٔ دردانهٔ ماست
۹
تا ابد گنج غمش در دل ما خواهد بود
۱۰
زانکه گنجش ز ازل در دل ویرانهٔ ماست
۱۱
ساقیا ساغر و پیمانه من سوی من آر
۱۲
که مراد دو جهان یک لب پیمانهٔ ماست
۱۳
آنچه سید به دل و دیدهٔ جان می طلبد
۱۴
روز و شب همنفس و همدم میخانهٔ ماست