غزل شمارهٔ ۱۹۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
پادشاهی چه بندگی خداست
۲
بندگی کن که پادشاه گداست
۳
از هوا بگذر و خدا را جو
۴
هرچه غیر ازویست باد هواست
۵
بر درش هر که خلوتی دارد
۶
فارغ از خانقاه هر دو سراست
۷
دُرد دردش دوای درد دلست
۸
درد دل خوشتر از هزار دواست
۹
آفتابست و ماه خوانندش
۱۰
نظری کن که نور دیدهٔ ماست
۱۱
در خرابات ساقی سر مست
۱۲
سید ما و خادم فُقراست
۱۳
دیگران در پناه علم و عمل
۱۴
نعمت الله در پناه خداست