غزل شمارهٔ ۳۳۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بنده ایم و عابد و معبود اوست
۲
بلکه معدومیم ما موجود اوست
۳
گر کسی راهست مقصودی دگر
۴
عارفان را از همه مقصود اوست
۵
جود او بخشید عالم را وجود
۶
نیک دریابش که عین جود اوست
۷
این و آن نقش خیالی بیش نیست
۸
آنکه هست و باشد و هم بود اوست
۹
سر نهاده پیش او بر خاک راه
۱۰
ساجدیم و حضرت مسجود اوست
۱۱
حکم میخانه به ما انعام کرد
۱۲
آنکه ما را این عطا فرمود اوست
۱۳
نعمت الله جان به جانان داد و رفت
۱۴
نزد یاران عاقبت محمود اوست