غزل شمارهٔ ۴۲۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
جان به خلوت سرای جانان رفت
۲
دل سرمست سوی مستان رفت
۳
آفتابی به ماه رو بنمود
۴
گشت پیدا و باز پنهان رفت
۵
مدتی زاهدی همی کردم
۶
توبه بشکستم این زمان آن رفت
۷
عمر باقی که هست دریابش
۸
در پی عمر رفته نتوان رفت
۹
هرکه جمعیتی ز خویش نیافت
۱۰
ماند بیگانه و پریشان رفت
۱۱
باز حیران ز خاک برخیزد
۱۲
از جهان هر کسی که حیران رفت
۱۳
نعمت الله رفیق سید شد
۱۴
یار ما رفت گوئیا جان رفت