غزل شمارهٔ ۴۵۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نعمت الله مظهر ذات و صفات
۲
گه صفاتش می نماید گاه ذات
۳
عارفی چون او در این عالم که دید
۴
جمع کرده ممکنات و واجبات
۵
او به او باقی و ما باقی به او
۶
عمر جاوید است او را این حیات
۷
او یک است و گر یکی گوید که دو
۸
تو یکی می گو مگو آن تُرَهات
۹
دُرد دردش دردمندانه بنوش
۱۰
زانکه درد او تو را باشد دوات
۱۱
می کنم علم معانی را عمل
۱۲
کی پرستم صورت لات و منات
۱۳
سالها باید که تا پیدا شود
۱۴
همچو سید سیدی در کاینات