غزل شمارهٔ ۵۲۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
غرق دریائیم و ما را موج دریا می کشد
۲
آبرو می بخشد و ما را به مأوا می کشد
۳
عشق هرجائی است ما هم در پی او می رویم
۴
او به هر جا می رود ما را به هر جا می کشد
۵
در ازل بالانشین بودیم گویا تا ابد
۶
جذبهٔ او می کشد ما را به بالا می کشد
۷
ساغر گیتی نما پر می به رندان می دهد
۸
خاطر مستانهٔ رندان ما را می کشد
۹
با سر زلفش در افتادیم و سودائی شدیم
۱۰
دل به دست زلف او دادیم و دریا می کشد
۱۱
خاک پایش توتیای دیدهٔ بینای ماست
۱۲
از برای روشنی در چشم بینا می کشد
۱۳
در کش خود می کشد ما را به صد تعظیم و ناز
۱۴
این کشاکش خوش بود چون سید ما می کشد