غزل شمارهٔ ۶۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هرکه فانی شود بقا یابد
۲
خوش بقائی از این فنا یابد
۳
آنکه نام و نشان خود گم کرد
۴
آنچه گم کرده است وایابد
۵
بنده ای کو گدای سلطان است
۶
پادشاهی دو سرا یابد
۷
هر که با بینوا دمی دم زد
۸
خوش نوائی ز بینوا یابد
۹
غرق بحر محیط هر که شود
۱۰
عین ما را به عین ما یابد
۱۱
عشق مست است و عقل مخمور است
۱۲
ذوق مستان ما کجا یابد
۱۳
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
۱۴
نور او را به دیده ها یابد