غزل شمارهٔ ۱۱۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نظری می کنم و وجه خدا می بینم
۲
روی آن دلبر بی روی و ریا می بینم
۳
بر جمالش همگی صورت جان می نگرم
۴
وز کمالش همه تن لطف و وفا می بینم
۵
نه به خود می نگرم صنع خدا تا دانی
۶
بلکه من صنع خدا را به خدا می بینم
۷
ترک آن قامت و بالاش نگویم به بلا
۸
گرچه از قامت و بالاش بلا می بینم
۹
مردم دیدهٔ ما غرقه به خون نظرند
۱۰
هر طرف می نگرم چشمهٔ لا می بینیم
۱۱
صوفی صومعهٔ خلوت معنی شده ام
۱۲
لاجرم صورت می صاف و صفا می بینم
۱۳
جان سید شده آئینهٔ جانان به یقین
۱۴
عشق داند ز کجا تا به کجا می بینم