غزل شمارهٔ ۱۱۸۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
مست و رند و لاابالی در جهان افتاده ایم
۲
بر در میخانهٔ خمار سر بنهاده ایم
۳
جامهای خسروانی خورده ایم اندر الست
۴
تا نپنداری که ما امروز مست باده ایم
۵
بر در سلطان عشقش چون گدایان سالها
۶
بر امید وعدهٔ دیدار او استاده ایم
۷
ما به بدنامی اگر چه ننگ خلق عالمیم
۸
جز به نام صانع بی چون زبان نگشاده ایم
۹
ساکن میخانه ایم و عشق می ورزیم فاش
۱۰
فارغ از پیر و مرید وخرقه و سجاده ایم
۱۱
نعمت اللهیم و در اقلیم عالم مُهروار
۱۲
بر در و دیوار و بام خاص و عام افتاده ایم