غزل شمارهٔ ۱۲۱۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم
۲
اما به روح پاک ز ابنای خاتمیم
۳
هستیم بی نیاز و فقیریم از همه
۴
این از کمال ماست که محتاج عالمیم
۵
جام جهان نما که به ما نور خود نمود
۶
گفتا ببین که آینهٔ اسم اعظمیم
۷
ما را وجود داد و به خود هم ظهور کرد
۸
پیوسته ایم بر هم و پیوسته با همیم
۹
با جام می مدام چو رندان باده نوش
۱۰
لب بر لبش نهاده و مستانه همدمیم
۱۱
هر چند افصحیم در اوصاف او ولی
۱۲
در کنه ذات عاجز و حیران و اَبکمیم
۱۳
ما بنده ایم و سید ما نعمت الله است
۱۴
نزد خدا و خلق از آن رو مکرمیم