غزل شمارهٔ ۱۲۱۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم
۲
مستان حضرتیم و ز میخانه می رسیم
۳
از ما نشان ذوق خرابات جو که ما
۴
مستیم و لاابالی و رندانه می رسیم
۵
ای عقل دور باش که رندیم و باده نوش
۶
از بزم عشق و مجلس جانانه می رسیم
۷
پروانه وار ز آتش عشقش بسوختیم
۸
شمعی گرفته ایم و به پروانه می رسیم
۹
تاجی ز ذوق بر سر و در بر قبای عشق
۱۰
بسته کمر به عزت و شاهانه می رسیم
۱۱
سرمست می رسیم ز میخانهٔ قدیم
۱۲
مخمور نیستیم که مستانه می رسیم
۱۳
از بندگی سید خود می رسیم باز
۱۴
از ملک غیب ، ببین که چه مردانه می رسیم