غزل شمارهٔ ۱۲۳۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
رحمتی کن بر دل و بر جان من
۲
بوسه ای ده بر لب جانان من
۳
مو به مو زلفت پریشان کرده ای
۴
کفر زلفت می برد ایمان من
۵
عشق تو گنج است و دل ویرانه ای
۶
جای آن کنج دل ویرانه من
۷
صاف درمان گر نباشد فارغیم
۸
دُرد درد دل بود درمان من
۹
پیش تو جان را مجال هست نیست
۱۰
جان چه باشد تا بگویم جان من
۱۱
در خرابات مغان رندان تمام
۱۲
می خورند و می برند فرمان من
۱۳
مجلس عشق است و ساقی در نظر
۱۴
نعمت الله میر سرمستان من