غزل شمارهٔ ۱۲۴۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
زاهدان را نرسد غیبت رندان کردن
۲
عیب باشد بر ما غیبت ایشان کردن
۳
بزم ما مجلس عشق است حریفان سرمست
۴
نتوان مجمع این قوم پریشان کردن
۵
خود گرفتم توانی که دلم آزاری
۶
این چنین کار خطرناک نَبتوان کردن
۷
دل ما کعبهٔ عشق است و مقام محمود
۸
باد ویران که دلش داده به ویران کردن
۹
برو ای عقل و مکن سرزنش عاشق مست
۱۰
بد بود سرزنش سید نیکان کردن