غزل شمارهٔ ۱۲۵۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بندگانه گفتم ای سلطان گدای خود ببین
۲
گفت ای درویش ما تو پادشاهی خود ببین
۳
سر بنه بر درگه ما سر از آنجا برمدار
۴
بر در خلوتسرای ما سرای خود ببین
۵
دردمندانه بیا درمان خود از ما طلب
۶
دُرد درد ما بنوش آنگه دوای خود ببین
۷
گوشهٔ میخانهٔ ما جنت المأوی بود
۸
در چنین خوش خانه ای بخرام و جای خود ببین
۹
نیک و بد گر می کنی یابی سزای خویشتن
۱۰
نیک نیک اندیشه کن از خود سزای خود ببین
۱۱
پا ز ره بیرون نهادی سنگ بر پایت زدند
۱۲
بعد از این گر رهروی در پیش پای خود ببین
۱۳
عاشقانه خوش در آ در بحر بی پایان ما
۱۴
نعمت الله را بجوی و آشنای خود ببین