متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو
۲
جان به جانان ده ولیکن سر جانان را مگو
۳
گر به کفر زلف او ایمان نداری همچو ما
۴
دم مزن گر مؤمنی ای یار من آن را مگو
۵
آب چشم ما به هر سو رو نهاده می رود
۶
خوش درین دریا نشین و وصف یاران را مگو
۷
ذوق ما داری بیا با جام می یک دم برآر
۸
پیش می خواران مرو اسرار مستان را مگو
۹
نعمت الله را بجو و حال خود با او بگو
۱۰
هرچه فرماید بدان و راز سلطان را مگو
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.