غزل شمارهٔ ۱۴۲۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
جنت المأوای ما خلوتسرای میکده
۲
جان سرمست خراباتی فدای میکده
۳
در هوای میکده بر باد خواهم داد دل
۴
هر که را جانی است باشد در هوای میکده
۵
همدم میر خراباتیم و با رندان حریف
۶
پادشاه عالمیم اما گدای میکده
۷
عاشق و مستم برو ای عاقل خلوت نشین
۸
صومعه هرگز ندارم من به جای میکده
۹
صاف درمان است ما را دُرد درد عشق او
۱۰
هر کرا دردیست باشد در هوای میکده
۱۱
در سر بازار سودا مایه و سود دکان
۱۲
هرچه حاصل کرده ام دادم برای میکده
۱۳
نالهٔ دلسوز سید مطرب عشاق ماست
۱۴
می نوازد ساز جانها از نوای میکده
