غزل شمارهٔ ۱۴۶۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
همه تقدیر اوست تا دانی
۲
همه زان رو نکوست تا دانی
۳
جسم و جان را به همدگر می بین
۴
بنگر آن مغز و پوست تا دانی
۵
گفتهٔ عاشقان به جان بشنو
۶
غیر این گفتگوست تا دانی
۷
آب باشد یکی و ظرف بسی
۸
گر چه مشک و سبوست تا دانی
۹
با تو گر ماجرا همی دادم
۱۰
غرضم شستشوست تا دانی
۱۱
جام گیتی نماست در نظرم
۱۲
جسم و جان روبروست تا دانی
۱۳
نعت الله که نور دیدهٔ ماست
۱۴
مظهر لطف اوست تا دانی
