غزل شمارهٔ ۱۴۷۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خواه نباتی و خواه حیوانی
۲
هر یکی مظهریست ربانی
۳
می و جامی و عاشق و معشوق
۴
موج و بحر و حباب را مانی
۵
دل خود را به دست زلفش ده
۶
جمع می باش از پریشانی
۷
گفتهٔ عارفان به جان بشنو
۸
چند گفتار این و آن خوانی
۹
گاه در نزد یار خود می جوی
۱۰
باش با یارکان کرمانی
۱۱
ای که جویای این و آن گشتی
۱۲
باش با خود هم این و هم آنی
۱۳
عارفانه به تخت دل بنشست
۱۴
سید مسند سلیمانی
