غزل شمارهٔ ۱۴۹۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در پی عشق روان شو که به جائی برسی
۲
دُردی درد بخور تا به دوائی برسی
۳
به سر کوی محبت به صفا باید رفت
۴
باشد آنجا به فقائی به صفائی برسی
۵
می و میخانهٔ ما آب و هوای دگر است
۶
خوش بود گر به چنین آب و هوائی برسی
۷
نرسی در حرم کعبهٔ مقصود به خود
۸
همرهی جو که در این راه به جائی برسی
۹
بینوائی چه کنی برگ و نوائی به کف آر
۱۰
نعمت الله بطلب تا به نوائی برسی
