متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۹۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
درویش فقیریم و نخواهیم امیری
۲
والله که به شاهی نفروشیم فقیری
۳
گر مختصری در نظرت خورد نماید
۴
آن شخص بزرگیست مبینش به حقیری
۵
پیریم ولی عاشق آن یار جوانیم
۶
یا رب برسان یار جوان را تو به پیری
۷
گر یوسف مصری به اسیریش ببردند
۸
این یوسف من برد مرا هم به اسیری
۹
مستانه سخن می رود ای زاهد مخمور
۱۰
شاید که بر این گفتهٔ ما نکته نگیری
۱۱
از مرگ میندیش اگر کشتهٔ عشقی
۱۲
جاوید بمانی اگر از خویش بمیری
۱۳
آزاد بود هر که بود بندهٔ سید
۱۴
از بندگی اوست مرا حکم امیری
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.