غزل شمارهٔ ۲۲۵۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هزار بار کشیده‌ست عشق کافرخو
۲
شبم ز بام به حجره ز حجره تا سر کو
۳
شب آن چنان به گاه آمده که هی برخیز
۴
گرفته گوش مرا سخت همچو گوش سبو
۵
ز هر چه پر کندم من سبوی تسلیمم
۶
سبو اسیر سقاست چون گریزد از او
۷
هزار بار سبو را به سنگ بشکست او
۸
شکست او خوشم آید ز شوق و ذوق رفو
۹
سبو سپرده به دو گوش با هزاران دل
۱۰
بدان هوس که خورد غوطه در میانه جو