رباعی ۱۳۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

با باده نشین، که مُلْکِ محمود این است،

وَزْ چنگ شنو، که لحنِ داوود این است؛

از آمده و رفته دگر یاد مکن،

حالی خوش باش، زان‌که مقصود این است.

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی

۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند

پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: باده; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی

شاهد متنی در منبع ثبت شده است.

۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده

Vira