متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
باباافضل کاشانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
رنگ از گل رخسار تو گیرد گل خود روی
۲
مشک از سر زلفین تو دریوزه کند بوی
۳
شمشاد ز قدّت به خم، ای سرو دل آرا
۴
خورشید ز رویت دژم، ای ماه سخن گوی
۵
از شرم قدت سرو فرومانده به یک جای
۶
وز رشک رخت ماه فتاده به تکاپوی
۷
با من به وفا هیچ نگشته دل تو رام
۸
با انده هجران تو کرده دل من خوی
۹
ناید سخنم در دل تو، ز آنکه به گفتار
۱۰
نتوان ستدن قلعه‌ای از آهن و از روی
۱۱
ز آن است گل و نرگس رخسار تو سیراب
۱۲
کز دیده روان کرده‌ام از مهر تو صد جوی
۱۳
تا بوک سزاوار شوی دیدن او را
۱۴
ای دیده تو خود را به هزار آب همی شوی
۱۵
ای دل چه شوی تنگ، چو در توست نشستن
۱۶
خواهی که ورا یابی، در خون خودش جوی
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.