متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · قصاید

شمارهٔ ۲۴۷ - خزان

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مگر می‌کند بوستان زرگری
۲
که دارد به دامان زر جعفری
۳
به کان‌ اندر، آن مایه‌ زر توده ‌نیست
۴
که باشد درین دکهٔ زرگری
۵
به باغ این‌چنین گفت باد صبا
۶
که چونی بدین مایه حیلت وری
۷
به ده ماه از این پیش دیدمت من
۸
تهی دست و خسته تن از لاغری
۹
وز آن پس به‌د‌و ماه دیدمت باز
۱۰
به تن جامهٔ چینی و ششتری
۱۱
به سه ماه از آن پس شدی بارور
۱۲
شکم کرده فربه ز بار آوری
۱۳
به دیدار نو بینم اکنون تو را
۱۴
طرازیده بر تن قبای زری
۱۵
همانا که توگنج زر یافتی
۱۶
که کردی بدین گونه زرگستری
۱۷
به کاه جوانی همی داشتی
۱۸
به طنازی آئین لعبت گری
۱۹
کنون گشته‌ای سخت‌پیر وحریص
۲۰
همی خواسته‌، نیزگردآوری
۲۱
دگرباره دختر شوی ای عجب
۲۲
عجوزه ندیدم بدین دختری
۲۳
چمن زرفروش است و زاغ سیاه
۲۴
شده زر او را به‌جان مشتری
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.