متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · غزلیات

شمارهٔ ۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
همی نالم به دردا، همی گریم به زارا
۲
که ماندم دور و مهجور، من از یار و دیارا
۳
الا ای باد شبگیر، ازین شخص زمین‌گیر
۴
ببر نام و خبر گیر، ز یار نامدارا
۵
چو رفتم از خراسان‌، به دل گشتم هراسان
۶
شدم شخصی دگرسان‌، خروشان و نزارا
۷
به ری در نام راندم‌، حقایق برفشاندم
۸
ولیکن دیر ماندم‌، شده زین‌روی خوارا
۹
نجستم نام ازین شهر، فزودم وام از این شهر
۱۰
نبردم کام ازین شهر، به جز عیش مرارا
۱۱
بدا محکوم قهرا، درآکنده به زهرا
۱۲
پلیدا شوم شهرا، ضعیفا شهریارا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.