متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · غزلیات

شمارهٔ ۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
سر آزادهٔ ما منت افسر نکشد
۲
تن وارستهٔ ما حسرت زیور نکشد
۳
ما فقیران تهی‌دست ز خود بیخبریم
۴
جز سوی حق دل ما جانب دیگر نکشد
۵
ما گداییم ولی قصر غنا منزل ماست
۶
هرکه شد همدم ما منت‌قیصرنکشد
۷
خضر ماییم که خاک ره ما آب بقاست
۸
هرکه شد همره ما ناز سکندر نکشد
۹
تاکه ما راست سر رشتهٔ تسلیم به‌دست
۱۰
بادپای فلک از رشتهٔ ما سر نکشد
۱۱
پدر دهر چو در مهد صفا بیند طفل
۱۲
ناز او را کشد آن‌گونه که مادر نکشد
۱۳
بشتابید سوی حق که نگردد منعم
۱۴
تا گدا رخت به درگاه توانگر نکشد
۱۵
کی کند سیر گلستان صفا، ابراهیم
۱۶
تا ز تسلیم و رضا رخت در آذر نکشد
۱۷
هر دلی را نبود تاب غم عشق «‌بهار»
۱۸
تا دلاور نبود بار دلاور نکشد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.