متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · غزلیات

شمارهٔ ۹۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نهاده کشور دل باز رو به ویرانی
۲
که دیده مملکتی را بدین پریشانی
۳
دلا مکن گله از کس که خوار و زار شود
۴
هر آن که‌ شد چو تو سرگشته در هوسرانی
۵
ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان
۶
بود سیاه‌تر از روزگار ایرانی
۷
به پاس هستی ایرانیان برآور سر
۸
ز خاک نیستی‌، ای اردشیر ساسانی
۹
ببین به کشور ایران و حال تیرهٔ او
۱۰
که پست و خوار و زبون باد جهل و نادانی
۱۱
بهار بندهٔ حق باش و پادشاهی کن
۱۲
که بندگان حقیقت کنند سلطانی
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.