فقرۀ ۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
پسر من! کرفک‌اندیش بوی، نه گناه‌اندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنی‌تر (پاینده‌تر)
۲
که جان پدرکرفه اندیش باش
۳
بی‌آزار و به دین و خوش کیش باش
۴
چو باید شدن زین جهان ای پسر
۵
نگر تا به مینو چه بایسته تر
۶
نباشدکس اندر جهان دیرپای
۷
همان مینوی کرده مانده بجای