غزل شمارهٔ ۳۹۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را
۲
سلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟
۳
دل روشن اسیر رنگ و بو هرگز نمی گردد
۴
در آتش می گذارد لاله و گل نعل شبنم را
۵
به آسانی به دست آورده ای دامان درویشی
۶
چه می دانی ز درویشی چه لذتهاست ادهم را؟
۷
اگر دست زنان مصر شد قطع از مه کنعان
۸
برید از هر دو عالم آن پسر مردان عالم را
۹
شود محشور در سلک بخیلان در صف محشر
۱۰
اگر شهرت ز احسان مطلب افتاده است حاتم را
۱۱
می گلرنگ پیران را به حال خویش می آرد
۱۲
نشاط عید اگر از ماه نو بیرون برد خم را
۱۳
ز چشم بد خرابات مغان را حق نگه دارد!
۱۴
که دارد در بط می، شیر مرغ و جان آدم را
۱۵
دمی دارد می پا در رکاب زندگی صائب
۱۶
به غفلت مگذران تا می توان زنهار این دم را