غزل شمارهٔ ۱۱۹۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است
۲
این نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است
۳
از سر ویرانیم بگذر که از فرسودگی
۴
پای دیوار مرا هر برگ کاهی تیشه ای است
۵
در خراباتی که ما دریا کشان می می کشیم
۶
فتنه آخر زمان آنجا کم از ته شیشه ای است
۷
من که چون شیر از کمینگاه قضا غافل نیم
۸
سینه ام از تیر باران حوادث بیشه ای است
۹
عشق من صائب ز قحط عاشقان در پرده ماند
۱۰
می کند کارش ترقی هر که را هم پیشه ای است