دهم
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هست کسی کو چو من اشکار نیست
۲
هست کسی کو تلف یار نیست؟
۳
هست سری کو چو سرم مست نیست؟
۴
هست دلی کو چو دلم زار نیست؟
۵
مختلف آمد همه کار جهان
۶
لیک همه جز که یکی کار نیست
۷
غرقهٔ دل دان و طلب کار دل
۸
آنک گله کرد که دلدار نیست
۹
گرد جهان جستم اغیار من
۱۰
گشت یقینم که کس اغیار نیست
۱۱
مشتریان جمله یکی مشتریست
۱۲
جز که یکی رستهٔ بازار نیست
۱۳
ماهیت گلشن آنکس که دید
۱۴
کشف شد او را که یکی خار نیست
۱۵
خنب ز یخ بود و درو کردم آب
۱۶
شد همه آب و زخم آثار نیست
۱۷
جمله جهان لایتجزی بدست
۱۸
چنگ جهان را جز یک تار نیست
۱۹
وسوسهٔ این عدد و این خلاف
۲۰
جز که فریبنده و غرار نیست
۲۱
هست درین گفت تناقض ولیک
۲۲
از طرف دیده و دیدار نیست
۲۳
نقطه دل بی‌عدد و گردش است
۲۴
گفت زبان جز تک پرگار نیست
۲۵
طاقت و بی‌طاقتی آمد یکی
۲۶
پیش مرا طاقت گفتار نیست
۲۷
مست شدی سر بنه اینجا، مرو
۲۸
زانکه گلست و ره هموار نیست
۲۹
مست دگر از تو بدزدد کمر
۳۰
جز تو مپندار که طرار نیست
۳۱
چونک ز مطلوب رسیدست برات
۳۲
گشت نهان از نظر تو صفات
۳۳
بار دگر یوسف خوبان رسید
۳۴
سلسلهٔ صد چو زلیخا کشید
۳۵
جامه درد ماه ازین دستگاه
۳۶
نعره زند چرخ که هل من مزید
۳۷
جملهٔ دنیا نمکستان شدست
۳۸
تا که یکی گردد پاک و پلید
۳۹
بار دگر عقل قلمها شکست
۴۰
بار دگر عشق گریبان درید
۴۱
کرد زلیخا که نکردت کس
۴۲
بنده خداوندهٔ خود را خرید
۴۳
مست شدی بوسه همی بایدت
۴۴
بوسه بران لب ده، کان می‌چشید
۴۵
سخت خوشی، چشم بدت دور باد
۴۶
ای خنک آن چشم که روی تو دید
۴۷
دیدن روی تو بسی نادرست
۴۸
ای خنک آن، گوش که نامت شنید
۴۹
شعشعهٔ جام تو عالم گرفت
۵۰
ولولهٔ صبح قیامت دمید
۵۱
عقل نیابند به دارو، دگر
۵۲
عقل ازین حیرت شد ناپدید
۵۳
باز نیاید، بدود تا هدف
۵۴
تیر چو از قوس مجاهد جهید
۵۵
هدهد جان چون بجهد از قفس
۵۶
می‌پرد از عشق به عرش مجید
۵۷
تیغ و کفن می‌برد و می‌رود
۵۸
روح سوی قیصر و قصرمشید
۵۹
رسته ز اندیشه که دل می‌فشرد
۶۰
جسته ز هر خار که پا می‌خلید
۶۱
چرخ ازو چرخ زد و گفت ماه
۶۲
منک لنا کل غد الف عید
۶۳
شد گه ترجیع و دلم می‌جهد
۶۴
دلبر من داد سخن می‌دهد
۶۵
این بخورد جام دگر آرمش
۶۶
بارد و هشیار بنگذارمش
۶۷
از عدمش من بخریدم به زر
۶۸
بی می و بی‌مایده کی دارمش؟
۶۹
شیره و شیرین بدهم رایگان
۷۰
لیک چو انگور نیفشارمش
۷۱
همچو سر خویش همی پوشمش
۷۲
همچو سر خویش همی خارمش
۷۳
روح منست و فرج روح من
۷۴
دشمن و بیگانه نینگارمش
۷۵
چون زنم او را؟! که ز مهر و ز عشق
۷۶
گفتن گستاخ نمی‌یارمش
۷۷
گر برمد کبکبهٔ چار طبع
۷۸
من عوض و نایب هر چارمش
۷۹
من به سفر یار و قلاووزمش
۸۰
من به سحر ساقی و خمارمش
۸۱
تا چه کند لکلکهٔ زر و سیم
۸۲
که تو بگویی که: « گرفتارمش »
۸۳
او چو ز گفتار ببندد دهن
۸۴
از جهت ترجمه گفتارمش
۸۵
ور دل او گرم شود از ملال
۸۶
مروحه و باد سبکسارمش
۸۷
ور بسوی غیب نظر خواهد او
۸۸
آینهٔ دیدهٔ دیدارمش
۸۹
ور به زمین آید چون بوتراب
۹۰
جمله زمین لاله و گل کارمش
۹۱
ور بسوی روضهٔ جانها رود
۹۲
یاسمن و سبزه و گلزارمش
۹۳
نوبت ترجیع شد ای جان من
۹۴
موج زن ای بحر درافشان من
۹۵
شد سحر ای ساقی ما نوش، نوش
۹۶
ای ز رخت در دل ما جوش، جوش
۹۷
بادهٔ حمرای تو همچون پلنگ
۹۸
گرگ غم اندر کف او موش، موش
۹۹
چونک برآید به قصور دماغ
۱۰۰
افتد از بام نگون هوش، هوش
۱۰۱
چونک کشد گوش خرد سوی خود
۱۰۲
گوید از درد خرد: « گوش، گوش »
۱۰۳
گوش او: خیز، به جان سجده کن
۱۰۴
در قدم این قمر می فروش
۱۰۵
گفت: کی آمد که ندیدم منش
۱۰۶
گفت که: تو خفته بودی دوش دوش
۱۰۷
عاشق آید بر معشوقه مست
۱۰۸
که نبرد بوی از آن شوش شوش
۱۰۹
عشق سوی غیب زند نعرها
۱۱۰
بر حس حیوان نزند آن، خروش
۱۱۱
شهر پر از بانگ خر و گاو شد
۱۱۲
بر سر که باشد بانگ وحوش
۱۱۳
ترک سوارست برین یک قدح
۱۱۴
ساغر دیگر جهة قوش، قوش
۱۱۵
چونک شدی پر ز می لایزال
۱۱۶
هیچ نبینی قدحی بوش، بوش
۱۱۷
جمله جمادات سلامت کنند
۱۱۸
راز بگویند چو خویش، و چو توش
۱۱۹
روح چو ز مهر کنارت گرفت
۱۲۰
روح شود پیش تو جمله نقوش
۱۲۱
نوبت آن شد که زنم چرخ من
۱۲۲
عشق عزل گوید بی روی پوش
۱۲۳
همچو گل سرخ سواری کند
۱۲۴
جمله ریاحین پی او چون جیوش
۱۲۵
نقل بیار و می و پیشم نشین
۱۲۶
ای رخ تو شمع و میت آتشین