مسعود سعد سلمان · دیوان اشعار

شمارهٔ ۱۳ - هم در ثنای او

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

ببرد خنجر خسرو قرار از آتش و آب

اگر چه دارد رنگ و نگار از آتش و آب

چو آب و آتش نرمست و تیز نیست شگفت

از آن که بودش پروردگار از آتش و آب

گرفت از آب صفاور بود از آتش نور

چو آبدار شد و تابدار از آتش و آب

کند چو آتش و آب آب و آتش اندر زخم

اگر مخالف سازد حصار از آتش و آب

در آب و آتش هرگز نرفت جز ناکام

۱۰

برون نیامد جز کامکار از آتش و آب

۱۱

همی قرار نیابد چو آب و آتش از آن

۱۲

که هست گوهر آن بی قرار از آتش و آب

۱۳

به زخم گرم کند سرد شخص دشمن از آنک

۱۴

مرکبست چو طبع بهار از آتش و آب

۱۵

در آب و آتش نیرنگ ها نماید صعب

۱۶

چو ساحران به کف شهریار از آتش و آب

۱۷

سر سلاطین مسعود کآفرید و سرشت

۱۸

شکوه هیبت او کردگار از آتش و آب

۱۹

علاء دولت و دین خسروی که حشمت او

۲۰

ستد به قوت عدل اقتدار از آتش و آب

۲۱

به پیش گنجش مفلس بود جهان غنی

۲۲

اگر چه باشد پیشش بسیار از آتش و آب

۲۳

هراس و هیبتش از بهر حبس فتنه همی

۲۴

کنند حصنی سقف و جدار از آتش و آب

۲۵

شکوه او به امارت اگر درآرد سر

۲۶

بودش رای زن و کاردار از آتش و آب

۲۷

خیال جان بداندیش چون بر او گذرد

۲۸

به پیشش آرد نزل و نزار از آتش و آب

۲۹

وگر شوند به بیداری آب و آتش مست

۳۰

برد مهابت دادش خمار از آتش و آب

۳۱

ز گرم و سرد جهان رأی او برون آمد

۳۲

زدوده ذات چو زر عیار از آتش و آب

۳۳

خدایگانا در موقف مظالم تو

۳۴

کند زمانه شعار و دثار از آتش و آب

۳۵

صلابت تو نگردد ضعیف از آفت و شور

۳۶

سیاست تو نگردد فگار از آتش و آب

۳۷

عزیمت تو دو رگ دارد از شتاب و درنگ

۳۸

چنانکه داشت دو رنگ ذوالفقار از آتش و آب

۳۹

مثال حزم تو را دست و پای از آهن و سنگ

۴۰

لباس عزم تو را پود و تار از آتش و آب

۴۱

ز مهر و کین تو ای کوه کین و مهر جهان

۴۲

توانگر آمد چون کوهسار از آتش و آب

۴۳

به بزم و رزم تو شاید که زاید و خیزد

۴۴

ز خشم عفو تو سیل و غبار از آتش و آب

۴۵

به جان ز خشم تو بدخواه زینهار نیافت

۴۶

که یافتست به جان زینهار از آتش و آب

۴۷

چو رزمگه راتف و سرشگ حمله و خوی

۴۸

کند چو دوزخ و دریا کنار آتش و آب

۴۹

به مرغزار قضا از درخت بأس و عمل

۵۰

دو شاخ طرفه دمد برگ و بار از آتش و آب

۵۱

مبارزان را بیم و امید ننگ و نبرد

۵۲

دو جامه پوشد ناچار و چار از آتش و آب

۵۳

چو آب و آتش درهم جهند خوف و رجا

۵۴

چو دود ابر برآید سوار از آتش و آب

۵۵

تو حمله آری چو آب و آتش از چپ و راست

۵۶

به ضرب و طعن برآری دمار از آتش و آب

۵۷

نه آب گیرد موج نه آتش آرد جوش

۵۸

چو تو برون گذری بادوار از آتش و آب

۵۹

خلیل آتش کوبی کلیم آب نورد

۶۰

چه باک داری در کارزار آتش و آب

۶۱

زمین و که را پیرار لشگر تو به هند

۶۲

کشید و بست بساط و ازار از آتش و آب

۶۳

نصیب آتش و آبش دو ساله داد امسال

۶۴

که تو نصیب ندادیش پار از آتش و آب

۶۵

به یک غزات که کردی و هم کنی صد سال

۶۶

گرفت بقعه کفر اعتبار از آتش و آب

۶۷

چو بانگ موکب تو بر بساط غزو بخاست

۶۸

نداد گنج همه گنگبار از آتش و آب

۶۹

همی گذشتند اندر مصاف هایل تو

۷۰

یلان چون سپر جان سپار از آتش و آب

۷۱

ندید ملتی سودی ز باد پیمودن

۷۲

نیافت نیز ره آن خاکسار از آتش و آب

۷۳

بماند عاجز و حیران که شد زمین و هوا

۷۴

به چشمش اندر چون قیر و قار از آتش و آب

۷۵

سپاه تو ز پس و او در آب گنگ از پیش

۷۶

به حرق و غرق چنین شد شمار از آتش و آب

۷۷

به پیل و مال تو امسال ازو مشو راضی

۷۸

هلاک بر تن و جانش ببار از آتش و آب

۷۹

فدای جان و تنش کرد پیل و مال چو دید

۸۰

چنین دو دشمن کینه گذار از آتش و آب

۸۱

به گردش اندر ناگاه حلقه کن لشگر

۸۲

نگاهبانان بر وی گمار از آتش و آب

۸۳

مدان گر آب در آتش قرار خواهد جست

۸۴

برهمن است و نجوید قرار از آتش و آب

۸۵

طریق برهمنان دیده ای که چون باشد

۸۶

زنان و مردان خوش روزگار از آتش و آب

۸۷

در آب و آتش جان و روان دهند به طبع

۸۸

بلی کنند همه افتخار از آتش و آب

۸۹

چو شیر و مار برو زن سپه به رویش آر

۹۰

به چنگ شیر و به دندان مار از آتش و آب

۹۱

چو همتت همه غزو است و مانعی نبود

۹۲

وگر چو موج زند رهگذار از آتش و آب

۹۳

نه دیر زود شود همچو بقعه قنوج

۹۴

بنای بتکده قندهار از آتش و آب

۹۵

بر آب و آتش حکم تو جایز و جاریست

۹۶

سپاه را مددکاری آر از آتش و آب

۹۷

تو را چو آب و چو آتش مطیع و منقادند

۹۸

چو شد سپاهی دیگر بدار از آتش و آب

۹۹

زیان چه دارد اگر وقت کار و ساعت جنگ

۱۰۰

بود سپاه تو را دستیار از آتش و آب

۱۰۱

تو را به میمنه و میسره روان گردد

۱۰۲

دو خیل دل شکر جانشکار از آتش و آب

۱۰۳

بکش به گرد معادی دین سکندر وار

۱۰۴

بزرگ حصنی سخت استوار از آتش و آب

۱۰۵

که دشمن تو چو برگشت ره فرو بندد

۱۰۶

برو چو کوه یمین و یسار از آتش و آب

۱۰۷

چو آب و آتش باشد ز لشکر تو دو فوج

۱۰۸

دو صف طرازد هر مرغزار از آتش و آب

۱۰۹

بر آن سپاه که بدخواه دولت تو بود

۱۱۰

برند حیله حباب و شرار از آتش و آب

۱۱۱

زدم ز دانش رائی و گر نخواهی تو

۱۱۲

نکو برآیدت این شغل و کار از آتش و آب

۱۱۳

ولیک تیغ تو هرگز بدین رضا ندهد

۱۱۴

که داشته است همه ساله عار از آتش و آب

۱۱۵

نگنجد اندر طبعش که هیچ وقت او را

۱۱۶

به هیچ کار بود پیشکار از آتش و آب

۱۱۷

تو معجز ملکانی و هست رای تو را

۱۱۸

به ملک معجزه بی شمار از آتش و آب

۱۱۹

اگر گسسته شود مهرت از مدار فلک

۱۲۰

شود گسسته فلک را مدار از آتش و آب

۱۲۱

وگر گذاری ناگه بر آب و آتش تیغ

۱۲۲

چه ناله ها شنوی زارزار از آتش و آب

۱۲۳

تو چشم روشن و دلشاد زی که در دل و چشم

۱۲۴

خلد عدوی تو را خارخار از آتش و آب

۱۲۵

خدای خط تو صد ساله ملک داد آن روز

۱۲۶

که جوش کرد همه شابهار از آتش و آب

۱۲۷

عقار خواه خوش لعل جام با ممزوج

۱۲۸

که سست گردد طبع عقار از آتش و آب

۱۲۹

ز می گساری مه پیکری که گویی هست

۱۳۰

بدیع صورت آن میگسار از آتش و آب

۱۳۱

همیشه تا به جهان اقتضای طبع آن است

۱۳۲

که گرم و سرد برآید بخار از آتش و آب

۱۳۳

بسان کوره و چشمه عدوت را دل و چشم

۱۳۴

مباد خالی لیل و نهار از آتش و آب

۱۳۵

نتیجه ای است ز طبع این قصیده اندر وی

۱۳۶

لطیف معنی یابی هزار آتش و آب

۱۳۷

چو آب و آتش گیتی نماند ای عجبی

۱۳۸

بماند خواهد این یادگار از آتش و آب

دانش و پژوهش این شعر